vrijdag 18 mei 2018

Gefopt !




Een eiland hebben vlakbij Amsterdam. Wie wil dat niet. Ik heb er in ieder geval eentje. Of althans een stukje van. Een zalig oord van rust en bezinning. Het enige nadeel is dat je bij Noorderwind , toch altijd die A2 hoort zoemen en als je pech hebt, ook nog eens de A9. Maar er is sinds éen jaar een nieuw fenomeen aan de horizon verschenen; De T-kruising die de Winkeldijk verbindt met de paralelweg langs de A2. Het is tevens een beruchte sluiproute voor als de 5-banige A2 weer eens dichtslibt. De bestuurders van de, over het algemeen peperdure auto’s, rijden met hoge snelheid richting hun mega villa’s, ergens aan de Vinkeveense plassen. De gemeente Ronde Venen heeft om de snelheid te beperken een aantal drempels laten aanleggen, maar het lijkt erop dat die alleen maar de feestvreugde van het hardrijden verhogen. Ik meen af en toe een welgemeende ‘Yihaaa’te horen als er weer eens een auto overheen vliegt. Sinds kort hangt er ook een bord, voor de auto’s die vanaf Amsterdam richting Vinkeveen rijden. Een bord waarop staat dat rechts voorrang heeft. Geen haaientanden of andere waarschuwingen, gewoon een heel saai bord. De voorrangssituatie wordt massaal genegeerd. Als ik in een bijna ‘zen’ toestand van mijn eilandje kom aanrijden schiet ik gelijk in de stress module bij het naderen van de T-splitsing. Ik heb de volgende verdeling gemaakt; ¼ rijdt zo verschrikkelijk hard dat ze uberhaubt niet kijken wat er zich op de weg afspeelt. Zij zullen nooit stoppen en als ze dat toch doen belanden ze waarschijnlijk in de vangrail van de A2. Categorie 2 komt iets minder hard aanrijden en zal wanneer ik mijn recht op voorrang neem met grote kracht op de remmen moeten staan. Het derde kwart zijn de twijfelaars, die nauwkeurig bestuderen of jij ook twijfelt om vervolgens toch voorrang te nemen. En dan heb je de laatste categorie die gewoon stopt om je voorrang te geven. De grootste problemen heb ik met categorie 2. Als ik mijn voorrang neem ontstaat er een levensgevaarlijke verkeerssituatie. Ik heb het een paar keer gedaan. De verontwaardiging is groot. Als ik naar het voorrangsbord wijs krijg ik middelvingers en scheldkanonnades toegeworpen. Met andere woorden; De rust die ik op mijn zeneiland heb opgebouwd is binnen 5 minuten verdwenen. Toen ik gisteren naar huis reed hoorde ik overal sirenes loeien. Er had kennelijk een ongeluk plaatsgevonden op de A2. Ik naderde de T-splitsing terwijl mijn hart sneller begon te kloppen. Van links kwam een politieauto uit categorie twee aanrijden. Als ik iemand wil aanpakken op zijn rijgedrag dan zijn het de mannen met petten wel. Ik stuurde de auto ongeveer een meter de weg op maar de bestuurder van de politieauto gaf geen krimp en reed zonder zwaailichten of sirene door. Ik maakte een verontwaardigd gebaar ( Nee geen middelvinger).Toen ik vanaf de oprit bij Abcoude de A2 op wilde draaien werd ik agressief klemgereden door dezelfde politiemannen. Beiden stapten ze uit. Het waren twee puistenkoppen met petten. “De reden dat wij u aanhouden is dat u een biertje op uw dashboard heeft staan.’ Ik pakte het blikje Heineken bier en hield het voor zijn neus. ‘Kijk ‘zei ik . ‘Nul komma nul. Het is alcoholvrij bier. De andere agent kwam er met zo’n blaas apparaat naast staan. Je zag aan de uitdrukkingen op hun gezicht dat ze met een verloren strijd bezig waren. Aan mij was het om beleefd maar vooral rechtvaardig te blijven. ‘U moet toch blazen’ zei één van de puistenkoppen met de wanhoop in zijn stem en ogen. Aan de motoriek en gelaatsuitdrukkingen kon je zien dat ze hoopten dat ik alcohol in mijn bloed had. Euforisch blies ik mijn adem in het apparaat. Het laatste sprankje hoop verdween. ‘Het is goed zo. U kunt verder rijden.’ antwoordde de agent neerslachtig. ‘Nee , het is niet goed zo. ’pareerde ik . ‘Waarom gaf u mij geen voorrang bij de Winkeldijk?’ Even leek het er op alsof ik geknars in hun hersenen hoorde. Met een onzeker stemmetje, politie onwaardig, piepte één van de agenten; ‘We hadden een melding.’ Zijn collega keek hem trots aan. Zo snel had hij zijn vriend nog nooit horen liegen

vrijdag 11 mei 2018

Een verwend Meiske


Mij viel de eer te beurt om afgelopen zaterdag op de verjaardag van musicalster Simone Kleinsma te mogen spelen. Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee waarom de keuze op mij was gevallen, maar misschien wist ze ook wel helemaal niet wie ik was en moest het op een verrassing uitdraaien. Voor mij was het in ieder geval een verrassing: Ik wist helemaal niet voor wie ik moest spelen totdat ik oog in oog stond met mijn jarige leeftijdgenote. Ja, we hebben elkaar ooit ontmoet toen we voor Kika in Carré moesten optreden, maar van herkenning van haar kant was natuurlijk geen sprake. Van de bekende Nederlanders is Simone waarschijnlijk de minst erge want even later passeerden iedereen waar ik zenuwtrekjes van krijg de revue : Paul de Leeuw, Marc Marie Huybrechts, André van Duin ( daar kan ik wel echt om lachen) en verder een peloton nichten, die ik vaag ken en die zich tegenwoordig alleen nog maar manifesteren via praatzieke babbelshows. En last but not least..het immer sympathieke echtpaar Joop en Janine van den Ende. Het moest allemaal op een elektrische rondvaartboot gebeuren van rederij Smidje. Gezellig, intiem met 25 personen op een kleine schuit. Even later schallen mijn waanzinnige teksten door de rondvaartboot. Ik trek gelijk de aandacht van André van Duin. In tegenstelling tot Paul de Leeuw en consorten, is hij eigenlijk de enige die wel kan zingen. Het lot besloot echter dat de mensen om hem moesten lachen waardoor zijn serieuze zang carriere nooit echt van de grond is gekomen. “Waarom zijn dit geen hits geworden?’ vraagt hij mij meerdere malen. ‘Ik weet het niet André, ik weet het echt niet.’ antwoord ik terwijl ik onverschrokken door ga. Even later stapt collega muzikant Rodolfo Ravissant op de boot. Dat is dan wat je noemt afgesproken werk. Hij rammelt er gelijk met zijn Accordeon een paar Amsterdamse klassiekers uit en test de muzikale paraatheid van die genen die denken dat ze kunnen zingen. Dat doet hij door onverwachts te moduleren in de bekende refreinen zoals ‘Aan de Amsterdamse Grachten’ . Alle non-zangers en kleinkunst artiesten vallen massaal door de mand en kraaien valse noten.Wat heb je nou aan zo’n opleiding als je niet kunt improviseren? Even later gooi ik heel mijn ziel er uit met een nieuw lied wat gaat over het trouw blijven aan een vrouw die altijd dronken is. Ik heb gelijk de hele nichten scene achter mij staan en menig traantje vloeit. Opeens zie ik uit mijn linker ooghoek dat Janine van den Ende op de accordeonist afstapt en als een slang in zijn oor sist. Resoluut schudt Rodolfo zijn hoofd. ‘ Of we iets van André Hazes kunnen spelen.’ Nee dus. Omdat zij haar zin niet krijgt loopt zij vervolgens naar de ceremoniemeester en fluistert nu wat in zijn oor. “o Jee.’ denk ik ‘Nu gaan we het krijgen.’ ‘Of we ook iets vrolijks kunnen spelen.’ ‘Natuurlijk’ zeg ik terwijl ik het applaus incasseer van het zojuist gespeelde nummer. ‘Jezus, wat zijn die twee goed zeg.’ roept er iemand. Ik zet het uptempo liedje ‘Haaien’ in. ‘Zo zo blij, samen in de averij, wachten op de reddingsploeg of op de haaien voor de boeg.’ Een dramatische tekst, maar Janine van den Ende staat weer te huppelen alsof het haar feestje is. Ze luistert dus niet eens. Wat een verwend en naar meiske is dat eigenlijk.

zondag 18 maart 2018

Nazi's, hotdogs en de SP


Er is al veel over geschreven. Hele huwelijken gaan er aan kapot. De goedkope hotdogs ( 50 cent) beneden bij de kassa. Deze van varkensorganen gemaakte smurrie is zo ongezond dat frequente eters uiteindelijk door overgewicht in de ziektewet belanden om daarna  voorgoed met  het stempel arbeidsongeschikt door het leven te gaan. Zolang dat nog duurt dan. Als ik het zie weet ik dat het jaar daarop het eigen risico weer tientallen euro’s omhoog zal gaan. De pas overleden eigenaar, Ingvar Kamprat  (whats in a name) , fanatiek nazi en jodenhater is miljardair geworden. Eigenlijk onbegrijpelijk dat dat soort mensen in staat worden gesteld een imperium op te bouwen. Alsof je een geregistreerde pedofiel de leiding geeft over de ballenbak van Smulland. Ik vind Ikea gewoon eng. Ik kom er alleen omdat ik een busje heb en af en toe voor een familielid een bed of kastje moet ophalen. Als ik er ben ren ik naar het restaurant, koop een broodje zalm en ga met mijn rug richting de mensen zitten met uitzicht op de A9. Alles beter dan ongezond Nederland te zien zitten eten. Ik ben ook de uitvinder van de zogenaamde “Ikea Schreeuw” . Die heb ik tien jaar geleden geïntroduceerd . De reden daarvoor was dat ik altijd  verdwaalde onderweg naar de uitgang. Je werd in die tijd zo’n beetje langs elk artikel geleidt voordat je naar buiten mocht. Ik begon dan maar te schreeuwen en werd in mijn kraag gegrepen door een beveiliger. Via de nooduitgang werd ik dan vrij  snel het gebouw uitgezet. Ik was kennelijk niet de enige schreeuwer. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk is Ikea gezwicht en hebben ze een kortere route gemaakt. Ik was daar ooit een keer met mijn vrouw om tapijtjes te kopen. Buiten stond een grote groep demonstranten van de SP te protesteren tegen het feit dat de antisemiet, Ingvar Kamprat ,het nodig vond om een grote collectie tapijtjes in India door kinderen te laten maken. Ik was in die die tijd vrij close met de SP en had net een contract getekend voor 15 optredens om samen met Jan Marijnesse  door het hele land  muzikale ondersteuning te verlenen tijdens de regionale verkiezing- campagne. Ook kreeg ik opdracht het nieuwe SP lied te schrijven. Ik rende naar het restaurant en bestelde mijn zalmbroodje. Op de tafel lag een folder met allemaal foto’s van tapijtjes. Het duurde even voor ik door had , dat het een folder van de SP was , waarin precies stond aangegeven welke tapijtje door Indiase  kinderhandjes  waren vervaardigd . Toen mijn vrouw met haar boodschappenwagentje het restaurant kwam binnen rollen bleek dat zij precies al die vervloekte tapijtjes had gekocht. Ik stelde voor om gescheiden ( dat bedoel ik nou met huwelijken die die ontploffen) naar buiten te gaan. Ik zou immers zomaar herkend kunnen worden  als muzikaal exponent van de SP . Mijn vrouw werd bij de deur vernederd, beschimpt, beledigd en bespuugd terwijl ik bij de kassa, twee hotdogs tegen mijn zin naar binnen werkte. Ik heb dit verhaal overigens later aan Jan Marijnesse ,de grote roerganger verteld en die kon er smakelijk om lachen. Ik werd tijden de verkiezing campagne opeens gebeld door het hogere kader van de SP. Of wij zin hadden om buiten de campagne om een gratis optreden te doen tijdens een demonstratie bij een nieuw te openen filiaal van Ikea in Duiven. Hoewel ik mij  solidair voelde met hun protest acties wilde ik niet de rest van de band blootstellen aan het nemen van principiële keuzes. Dus we besloten het niet te doen. De volgende dag werd ik gebeld door een evenementen bureau met de vraag of ik wou spelen tijdens de opening van een nieuw Ikea filiaal te Duiven. Ook dit was een principiële kwestie. Ik kon het natuurlijk niet maken om deze overigens goedbetaalde klus aan te nemen. Mij werd gevraagd voor een waardige vervanger. Die vond ik in het duo ‘Accorde Vi’. Twee fantastische muzikanten met een 4Tuoze Matroze verleden. Helaas voor hen bestond het contract uit te veel kleine lettertjes waardoor ze gedwongen werden veel te lang te spelen, bij een tochtige ingang,  terwijl ze werden weggehoond en vernederd door de fanatieke demonstranten van de SP. ( Bij deze nogmaals mijn excuses voor het doorschuiven van deze klus) . Violist Olivier de Jonge had er na twee uur zo zijn buik van vol dat hij uit een soort meligheid de legendarische zin zei:  ‘ Vijfentwintig Jaar Ikea.. Vijfentwintig jaar Kinderarbeid. De bedrijfsleider die zich als een soort Gestapo achter een Ikea kast had verschuild tikte de violist op zijn schouder. Of hij even naar het kantoor kon komen. Daar werd gelijk naar Zweden gebeld. Hij hoorde een enorme Goebbels-achtige tirade door de telefoon. Het moet Ingvar Kamprat himself geweest zijn . Het duo ‘Accorde Vi ‘werd ter plekke ontslagen en heeft nooit een cent mogen ontvangen voor de twee uur die zij wel hebben gespeeld. Ik sprak de woedende violist een paar dagen later. Ik zei tegen hem dat je in zo’n  situatie altijd moet ontkennen. Je zei: ‘Vijfentwintig jaar Ikea..Vijfentwintig jaar Kinder Ontbijt’..anyhow bij deze nogmaals mijn excuses