vrijdag 9 april 2021

Wil je een blikkie ?

 

Wilt u een blikkie?

Ik leef sinds 22 maart onder Spartaanse omstandigheden op mijn eilandje op de Vinkeveense plassen. Hier is geen avondklok, hier zijn geen besmettingen en dat heeft alles te maken met het feit dat er gewoon geen mensen zijn. Ik ben alleen op het eiland. Als een ontspoorde Robinson Crusoe trotseerde ik afgelopen week de kou met een illegale houtkachel, die zoveel fijnstof uitstoot, dat ik de komende jaren in ieder geval niet op GroenLinks zal stemmen. In de totale eenzaamheid werk ik aan het nieuwe Matroze album. Soms komt er iemand langs om iets in te spelen. Laatst nog een violiste. Maar ik ben inmiddels zo vervreemd van de buitenwereld dat ik, wanneer ze weg is, nog steeds tegen haar praat…Ik praat sowieso de hele dag tegen het niets. Ik weet niet ….het gebeurt gewoon. Afgelopen weekend kwam één van mijn dochters logeren. Het voelde zo onwerkelijk…een gesprek met iemand voeren. We stookten een groot vuur en het voelde goed…het voelde oer…Plotseling werden we opgeschrikt door keiharde muziek …niet zomaar muziek…ik hoorde Sam and Dave…Otis Reading…Sam Cooke…Aan de horizon verscheen de Vinkeveense patatboot. Een soort te grote strontpraam met een stalen opbouw die er vele jaren later is aangelast. Boven op het dak bevond zich een lelijke aluminium schoorsteen waar witte walm uitkwam die rook uitbraakte met de geur van afgetapte motorolie. Op het dek bevonden zich 3 mensen. De kapitein, gekleed in een spijkerbroek, streepjes matrozen hemd en dikke antislip laarzen. Zijn vrouw droeg een oogverblindend paars trainingspak en dochter was getooid in een zelfgemaakt rafelig paashaaspak en danste volledig uit de maat op de good old stax-ritmes. ’Zullen we een patatje nemen?’ vroeg ik aan mijn dochter. Ik had niet echt honger maar misschien wel behoefte aan een gesprek met mensen of uit een gebaar van solidariteit om deze middenstander te helpen. ‘Jaaaa’ juichte mij dochter…’Patat…ik wil patat’. Als een soort schipbreukeling met de redding nabij maakte ik wenkende bewegingen. Toen de patatboot mijn eiland op tien meter was genaderd riep ik naar de kapitein ‘Twee patat met! Kom niet dichterbij…het is ondiep ..ik kom wel met mijn bootje langszij. ‘Ach wel nee’ riep de kapitein ‘Ik steek hem er wel in’ . Als een ervaren ‘pulswing ‘visser bleek hij in staat binnen dertig seconden de gehele bodem om te ploegen en het vijftig jaar oude ecosysteem van de veengrond geheel om zeep te helpen. ‘Lekker frikadelletje erbij?’ vroeg zijn vrouw. Ik keek haar aan. Ze zag eruit als een complot-tokkie uit Amsterdam noord. ‘Ik ga over mijn nek van frikandellen.’ riep ik haar toe. Het was niet mijn bedoeling dit tegen haar te zeggen, maar het rolde er gewoon uit. Dat krijg je van de eenzaamheid Ze zette de muziek nog harder. ‘A change is gonna come’ van Sam Cooke. Ik dacht dat ik gek werd. Ik verwachtte Gerard Jolink of Renée Froger…maar Sam Cook? De vrouw zette de muziek weer zachter. ‘Wil je een blikkie?’ ‘Mevrouw…mijn hele fucking koelkast zit vol met drank. Die ga ik zo meteen opdrinken om deze gebeurtenis zo snel mogelijk te vergeten.’ Inmiddels waren er al 30 minuten verstreken. En dat allemaal voor 5 euro handel. ‘Hou nou eens op met dat geploeg man…ik kom met mijn bootje naar je toe. ‘schreeuwde ik boven Sam Cooke uit. Mijn dochter kreeg medelijden. ‘Weet je wat?’…doe er ook dan maar een kaassoufflé bij. Uiteindelijk 45 minuten actie van de Vinkeveense patatboot voor totaal 7 euro. Ik voer langszij en nam de etenswaar in mijn bootje. Een half uur na deze maaltijd vond ik mijzelf kotsend boven het toilet. Het lag niet aan de patat…het waren de emoties om weer eens echte mensen te zien…weet je wat…ik heb inspiratie voor een nieuw lied…’De Ballade van de Patatboot’

zaterdag 3 april 2021

Ik mis je

 

In het jaar 2008 liep ik na een destructief avondje overmatig alcoholgebruik uit te waaien op het prachtige strand van IJmuiden. Het was ijskoud en het voelde alsof de snerpende wind rechtstreeks via mijn neusgaten en ogen mijn hersenen teisteren. Een eindje verderop stond een vrouw die ik het beste kan omschrijven als de ‘verschijning’ in de fantastische Madonna clip ‘Frozen’ . Zij leek een stukje boven de grond te zweven, droeg een dun, felgekleurd, blauw gewaad, staarde geheel ongevoelig voor de ijzige kou, naar de woeste zee. Toen ik haar op één meter naderde richtte zij haar vinger naar de einder en mompelde ‘Mijn man…mijn man…’ Geconcentreerd tuurde ik de horizon af in de hoop een klein scheepje te zien. Toen ik mij weer tot haar richtte was ze verdwenen. Niet weggelopen ofzo…gewoon helemaal verdwenen. Mijn door alcohol benevelde gedachtes liepen vast op één constatering…dit was een visioen…een waangedachte al dan niet veroorzaakt door een tijdelijk delirium. Ik kon ‘s avonds in bed, de gedachte aan de vrouw niet meer loslaten, wilde eigenlijk de fles aan mijn mond zetten om te vergeten maar vond uiteindelijk de gebeurtenis te bijzonder om uit mijn hoofd te wissen. Midden in de nacht werd ik opgeschrikt door een  krakend geluid .Plotseling  waaide er een koude wind door mijn kamer.  Ik deed mijn ogen open en zag tot mijn grote schrik de vrouwelijke verschijning aan de rand van mijn bed staan. Met dezelfde blik waarmee zij naar de zee had gestaard keek ze nu mij aan.  Mijn adem stokte in mijn keel en ik grabbelede nerveus naar de lichtschakelaar. Toen ik die had gevonden en het licht aanzette was de verschijning verdwenen. Snel deed ik het licht weer uit in de hoop haar weer te zien maar helaas…het bleek de laatste keer te zijn geweest. Ik heb haar nooit meer gezien. Om dit waargebeurde verhaal in de geschiedenis te verankeren besloot ik er een lied over te schrijven. Een lied over verdriet en hoop van een vrouw wiens man ergens achter de golven is verdwenen. Inspirator en collega Jef Hofmeister heeft daar ook zo’n mooi lied over geschreven. ‘Het graf van een Zeeman’ (te beluisteren op onze zeedee ‘Klap van de Giek’).  Al gauw bleek dat  deze ingrijpende gebeurtenis uit mijn leven, niet te omvatten was in een enkel lied. Het moest een symfonie worden…en het werd de IJmuider Symfonie. Een half jaar lang zondigde ik mijzelf af om aan deze megaklus te werken. Ik realiseerde mij ook dat ik niet over de technische vaardigheden, maar vooral over het geduld, beschikte om arrangementen te maken voor 55 verschillende instrumenten. Ik vroeg mijn toenmalige accordeoniste Jina Sumedi mij te helpen bij de arrangeren. Het werd een vruchtbare samenwerking waarmee Jina zich niet alleen ontpopte tot bekwaam arrangeur maar ook tot mede-componist. De rest is geschiedenis. We kregen de gouden driehoek (kapitaal, cultuur & politiek) op één lijn en reisden af naar Praag om de cd op te nemen met het voltallige   FILMharmonic Orchestra Prague. Op 29 augustus 2009 kwam onze droom uit. Met 55 muzikanten en 200 koorleden vond de première plaats van de IJmuider Symfonie op het Havenfestival IJmuiden. Toch wil ik jullie nog even terugnemen naar het moment dat ik in alle eenzaamheid, die vrouw op het strand zag staan. Deze gebeurtenis was de directe inspiratiebron voor het lied wat ik kort daarna heb geschreven. ‘Ik mis je’. In de clip te zien met het voltallige 4Tuoze Orkest maar op ons nieuwe album wordt dit weer teruggebracht naar basis, waar het ooit begon. In al zijn simpelheid met een gitaartje, accordeon en viool. Op dezelfde plek waar ik het ooit schreef. Waar ik mij dagenlang, net als nu, als een kluizenaar had afgezonderd om geconcentreerd te kunnen werken.   https://www.youtube.com/watch?v=GKAKbai6hrU

woensdag 24 februari 2021

Goddelijke inspiratie

 

Gisteren werd ik  op de scooter, met de verplichte  helm op , 30 km per uur, over de Overtoom, bijna door het razende verkeer overreden. De avondklok zou immers ingaan. Ik heb het vaker gezien op de snelwegen in Israel, vlak voor de shabbat. Met 140 km per uur razen de orthodoxe reli’s  in hun volgepakte , veel te kleine wagentjes aan alle kanten langs je heen. De tegen het raam gedrukte kinderschare kijkt je boos aan omdat je niet op tijd aan de kant gaat terwijl hun kleine  dreadlockjes  agressief uit de open ramen wapperen. Ik wist niet dat Jehova de doodstraf heeft uitgesproken over zijn volgelingen wanneer zij 5 minuten te laat aankomen. In de bermen liggen rokende omgeslagen auto’s met hier een daar keppeltje , hoge hoed en in  het  slechtste geval wat bewegingsloze lichamen. Wanneer ze niet op tijd aankomen zullen ze  de auto aan de kant moeten zetten  en met hun grote gezinnen per voet verder gaan zoals Mozes hen uit Egypte leidde. Ik kijk om me heen. De auto’s rijden krankzinnig hard. Iedereen  wil voor de avondklok thuis zijn, geen 95 euro boete betalen. Plotseling word ik bevangen door golven van onrecht. Ik ben geen virusklager en verzet me in principe ook niet echt tegen de maatregelen. Die tijd heb ik gehad in de jaren tachtig waarin ik zo’n beetje iedere dag met de ME op de vuist ging voor…ja voor wat eigenlijk.? Het zal wel om gratis wonen zijn gegaan. Maar deze keer is  het een gevoel wat ik nog niet eerder heb gehad. Ik kwam namelijk uit een creatieve muzikale en theatrale meeting. Tijdens dit samen zijn daalde er  een goddelijke inspiratie, door  Jehova zelf verzonden, op mij neer. Een roes van vreugde, mijn vingers vlogen over de gitaarsnaren en speelde hemelse muziek en de pen die ik vast hield  deden Vondel, P.C Hooft, Komrij en Slauerhoff verbleken. Hier, op het W.G terrein, werd de Nederlandse cultuur verrijkt en  geschiedenis geschreven. Ik kreeg allerlei ideeen: Dit is het moment voor een culturele revolutie. Gooi al die klootzaken  inclusief de dj’s die ze draaien, van de radio af …nooit meer Gordon…nooit meer Froger of Jolink..nooit meer Jan Smit en last but not least…nooit meer Rob Kemps van de Snollebollekes. Laten we gebruik maken van deze crisistijd voor een culturele ommeslag…weg met dit soort kermisklanten…weg met die dominerende middelmatigheid. Zet mannen als Jimmy Rosenberg weer in de picture…maak docu’s over onze overleden helden als Johnnie Meijer en Leo Fuld. Koester je culturele verleden en breng het weer tot leven. Te beginnen bij de publieke omroep. Mijn eerder beschreven goddelijke inspiratie werd bruut afgebroken door die wrange maatregel…maar ok…het moet alleen niet te vaak gebeuren. Zou handhaving erin trappen als ik zeg dat ik de wereld wil verbeteren, te beginnen in Nederland. Wie geeft mij daar een verklaring voor af? Na een ware dodenrit ben ik net op tijd thuis. De klok van de Oosterkerk slaat negen keer. Ik zit lang voor me uit te staren in de hoop nog een sprankje inspiratie te mogen ontvangen. Het licht in mij is gedoofd. Ik pak een bierpul en schenk hem tot  aan de rand vol met goedkope rode wijn. Als ie leeg is zet ik de tv aan. Op 1…met je raadt het al… Rob Kemps van de Snollebollekes. Wat heeft hij te melden. Oh... hij heeft op een kerkhof in Frankrijk gewerkt en vindt Jaque Brel goed. Op 1 is toch van de publieke omroep waar wij belasting aan betalen? Wie heeft hem een  verklaring gegeven met  toestemming  om na 21.00 nog op straat te zijn ? Ik zweer het mensen..ik laat me nog liever omscholen tot handhaver om die klojo en de  verantwoordelijke voor zijn verklaring heel agressief op de bon te slingeren, vast te binden en  in  de rioolput  van de middelmatigheid te storten…hee..voelde ik daar niet een vleugje van inspiratie terugkomen ?

woensdag 18 november 2020


 

Zwarte Pieten en Grote Tieten !

Mijn Psychiater Von Hinten cartoons worden regelmatig geplaatst in de facebookgroep “Geinige Spreuken en Cartoons’ Een typische Hollandse site met veel onderbroekenhumor. Af en toe zit er een hele leuke en meer intelligente grap tussen zoals die bijvoorbeeld van ondergetekende. Met meer dan 40.000 leden is het desalniettemin een breed platvorm. De cartoons en spreuken staan onder beheer/censuur van een zekere Wilma uit de gemeente Stein. Een lieve gepensioneerde vrouw waarvan ik vernomen heb dat ze de hele dag op facebook zit om de ingezonden grappen en grollen goed of af te keuren.Een leuke hobby als pensionada. Ik respecteer en accepteer het dat niet al mijn grappen in die groep gepubliceerd worden maar waar ik mij wel aan erger is dat er een groot aantal leden foto’s instuurt van vrouwen met enorme borsten. Er staat verder geen tekst of grap bij…gewoon vrouwen met enorme (bedekte) borsten. Daar scoren ze dan honderden likes mee en ik denk dat Wilma uit Stein wegens de enorme populariteit niet wil ingrijpen. Soms reageer op zo’n foto; ‘Gast…wat is hier de grap van? Kan je dat niet in de “Grote Tieten groep’ gooien. Dan krijg ik als antwoord; ‘Kijk dan toch eens hoe leuk de mensen dit vinden en de beheerder vindt het goed…niks aan de hand.’. Tijd om de beheerder maar eens te contacten…”Wilma uit Stein…moet dit nou? Zo meteen grijpt Facebook in…die zijn not amused met dit soort foto’s en ik, als cartoonist heb er belang bij dat deze groep blijft bestaan.’ Maar Wilma geeft nooit antwoord…tot gisteren dan. In een feloranje bericht stond dat Facebook de site uit de lucht heeft genomen. Maar Wilma ging in verweer en heeft gevochten om de site weer online te krijgen…en met succes...na een paar uur stond ie er weer op. Wat was er gebeurd? Net zoals er mensen zijn die vrouwen met grote tieten plaatsten zijn er ook mensen die de site gebruiken om zich uit te spreken voor Zwarte Piet. Ook daar heb ik in het verleden op gereageerd maar dan krijg je half tokkie Nederland over je heen en word je nog net niet bij je eigen voordeur bedreigd. En misschien werd Wilma ook wel bedreigd of ze hield gewoon van Zwarte Piet want ze liet het allemaal maar gebeuren…er ontstond gelijk een discussie op de site waarin uiteindelijk Wilma zich ook in mengde. Ik had gereageerd op een vrouw die zonder vorm van enige humor een Zwarte Piet als commentaar op een foto had gepost. Want zo omzeil je de censuur van Wilma.’ Mevrouw…doe het nou niet…zometeen gaat de side definitief van het net. Hangt u dan de vlag uit? Facebook wil het gewoon niet…klaar…geen discussie.’ ‘Ik doe het lekker toch!’ gaf ze als antwoord en poste 5 Zwarte Piet foto’s. En toen opeens was daar Wilma uit Stein. Zij verwijderde de foto’s en royeerde de boosdoenster als lid van de groep. Wat er precies gebeurd is werd mij later uitgelegd. Facebook codeert in dit geval Zwarte Piet foto’s. Op het moment dat er eentje geplaatst wordt gaan de bellen rinkelen en krijgt de beheerder een waarschuwing. Dus het is niet zo dat er altijd een rechtstreekse klinklijn naar Silycon Valley loopt. Ze doen het gewoon met software. Blijft natuurlijk pijnlijk dat er mensen zijn die op alle mogelijke manieren hun mening kwijt willen en dat dat dan ten koste gaat van interessante sites. Misschien moet Facebook één groep aanmaken met de naam ‘Grote Tieten en Zwarte Pieten’. Dan kunnen al die dwazen bagger over elkaar heen storten zonder dat de gewone sites daar last van hebben.