De Laatste Bel

Hoe vaak loop je niet met de gedachte rond of wordt je zwetend wakker in je bed ? Ik heb iemand vermoord !! Het schieten met een luchtbuks op kikkers of het dood meppen van een mug..je bent al vrij snel een moordenaar .Maar zolang het bij insecten of kleine beestjes blijft  lig je er niet  wakker van. Dat wordt anders als het om mensen gaat. En dan heb ik het niet over het in koelen bloede doodschieten van iemand of een dodelijk ongeluk veroorzaken onder invloed. Ik neem u graag mee naar een grijs gebied. Misschien voelt u zich wel een moordenaar als u dit gelezen heeft. De stelling is: Ik heb de rector van mijn school vermoord !!..Wij gaan terug naar de jaren 60. Mijn vader was leraar op het Christelijk Lyceum Amstelveen. Een armoedig, naargeestig,  crisisachtig  gebouw  van hout, met lange gangen geplaveid met stoeptegels. De rector was een zekere Hermann Wesselink.   Een dictator pur sang. Over de doden niets dan goed, maar deze man   terroriseerde niet alleen zijn leerlingen  met zijn fascistoïde - achtige regiem, maar ook zijn collega leerkrachten. Althans zo hoorde ik het van mijn vader. Hij kon zomaar de lerarenkamer binnen lopen en een van de leerkrachten en public vernederen. Het was zijn specialiteit. Een onbehouwen boer eigenlijk zonder stijl of klasse. Ik begreep dat het mijn vader was overkomen.  Ik kwam op een dag de woonkamer binnen en zag dat mijn vader met een bandrecorder geluiden opnam van een lp. Het waren geluiden van knallend glasgerinkel. Ik vroeg hem waar hij mee bezig was. Hij zei dat het een wraak actie betrof tegen Hermann Wesselink . Naast de school lagen grasveldjes waar veel gevoetbald werd. Oud-leerlingen, kinderen van andere scholen of gewoon nog leerlingen van de school ramden met groot plezier ballen door de zwakke ruiten  waardoor er zo’n 3 tot 4 keer per week nieuwe ramen in gezet moesten worden. Hermann Wesselink was geobsedeerd geraakt van het geluid  van glas gerinkel. Soms zag je hem tijdens de les naar buiten stormen, als een briesende stier, achter de voetballende kinderen aan. Vloekend en tierend, fulminerend,  keerde hij dan op zijn burcht terug. Zijn gezicht rood gekleurd en zijn halsaderen opgezwollen en zwaar kloppend ..De bandrecorder werd voor zijn deur gezet en de play-knop ingedrukt. Een oorverdovende explosie van glas, dreunde door de gangen van het Christelijk Lyceum. Wesselink stoof zijn kamer uit en begon  schuimbekkend de ramen te inspecteren. Hij was zo razend dat hij de bandrecorder niet opmerkte. Even later liep hij de lerarenkamer binnen en zag tot zijn ontsteltenis hoe zijn onderdanen hem honend aankeken. “Koldijk..Koldijk..godverdomme “schijnt hij gezegd te hebben. Toen mijn vader een jaar na het incident de school verliet werd hij opgevolgd door een andere Koldijk. Mijn oudste broer…Als leerling dan. Ik hoorde hem  klagen tegen mijn vader dat hij zo vaak zonder reden door Wesselink werd uitgescholden . “Gewoon een grote bek teruggeven “was zijn advies ..Toen mijn oudste broer de school verliet was het mijn beurt. Als 12-jarig ventje in de brugklas. Mijn vader en mijn broer hadden me gewaarschuwd ..probeer ieder contact met Wesselink te vermijden… Op een dag liep ik de Nederlandse les in waarbij de deur precies dicht viel op de laatste bel. De lerares zei dat ik te laat was en dat ik mij bij de conrector moest melden. Ik zei dat ik niet te laat was en dat ik de gehele klas als getuige had. De juf, die een oud-leerling van mijn vader bleek te zijn werd nog al giftig..: Ga weg weg “siste ze..Ik liep door de troosteloze met stoeptegels geplaveide gangen.. Bij de conrector aangekomen vertelde ik mijn verhaal. Het was een aardige man, waarvan ik wist dat hij veel sympathie had voor de bandrecorder actie van mijn vader. “Kom “zei hij, “We gaan wel even met de juffrouw praten”. Zover kwam het echter niet. Op de helft van het traject werden we door Wesselink onderschept. “Kom jij maar eens met mij mee kleine Koldijk”schreeuwde hij. Hij pakte mij hardhandig bij mijn arm en trok me zijn kamer binnen. Hij keek mij woedend aan, zijn gezicht werd rood en zijn halsslagaderen begonnen wild te kloppen. “Koldijk,Koldijk..Godverdomme..Koldijk.".spuugde hij uit. Ik dacht dat hij me ieder moment ging slaan. “Doe even rustig aan man”zei ik tegen hem..met een enorme agressie zag ik zijn vuist op mij afkomen , maar ik kon hem met een flitsende beweging  ontwijken. Ik voelde opeens dat ik van hem werd weggetrokken. Het was de conrector , die ons was gevolgd. “Rustig aan Herman rustig aan ”zei hij..”Kom Koldijk, loop maar even met mij mee”. Hermann bleef vloekend achter..”Kom terug !! “schreeuwde hij “Koldijk godverdomme kom terug !!”..De volgende ochtend kregen wij te horen dat Wesselink aan een hersenbloeding was overleden..we kregen vrij..zo hee .. dat is er uit !!

Stompin Tom

Stompin Tom, wie kent m niet ?

Het is het jaar 2005 en wij stappen in het vliegtuig naar Montreal om voor de 2^e keer acte de precense te geven met de 4Tuoze Matroze  op het het jaarlijkse Tulipfestival  in de Canadese hoofdstad Ottawa. Het Tulip festival hoor ik u denken ? Ja ja het Tulipfestival..daar zit een Hollands bijsmaakje aan. Na de 2^e wereld oorlog schonk Nederland een aantal containers met tulpenbollen ( restanten van wat we zelf niet meer konden  opeten) aan Canada als dank voor het onderdak verlenen aan een aantal leden van het Koninklijk huis. Prinses Margriet, die het festival jaarlijks opent is daar zelfs geboren. De Canadezen zaten er een beetje mee in hun maag, in figuurlijke zin dan. ..what the fuck moesten ze hiermee? Ze stortten de containers leeg in het Capital Hill Parc. ….5 grote bergen tulpenbollen, die al snel begonnen te rotten en te stinken..maar opeens was daar het voorjaar en verschenen er  uit de meurende bergen  de prachtigste bloemen….

Tot grote ergernis van de Canadese regering verschenen er het jaar daar op weer containers met tulpenbollen. Deze keer waren het onverkoopbare..Deze werden wederom  in het park gestort..zo ging het jaren door en de Canadese regering was te beschaaft om eens en voor altijd te roepen”Nu even niet !!!!”Ok ? Op een gegeven moment besloot Ottawa er maar een jaarlijks Tulipfestival van te maken. Nederland stopte gelijk met het schenken van de bollen  en wilde dat Canada ze vanaf dat moment zou kopen. Dit is nooit gebeurd omdat ze  inmiddels zelf een kleine tulpen industrie hadden op gezet.

Stompin Tom, gonste het vanaf het moment dat wij neerstreken in Ottawa .Dit was een must see zoals de Canadezen tegen ons zeiden..een legende.. Stompin Tom, de Canadese Johnny Cash, van Ierse afkomst, op 13 – jarige leeftijd van huis weggelopen. Stompin Tom, die zich in de  koude winters als landloper liet arresteren om zo in de gevangenis een warm huis te hebben…Stompin Tom, die meer dan 300 liedjes schreef en zijn bijnaam verwierf door het “Stompen “met zijn hak op de vloer ter begeleiding van zijn gitaarspel. Stompin Tom leverde op een gegeven moment al zijn Juno's (Canadese Grammy's) in omdat hij vond dat Canadese muzikanten de Canadese platen industrie vernietigden door te teken bij de rijke zuiderbuur.…Stompin Tom, grote onbekende in Europa..ondergewaardeerd zoals zo velen…dat krijg je wanneer je  allemaal achter die  hopeloze b-artiesten aanholt  als Rene Froger, Gerard Jolink en Jan Smit. Zelfs de alternatieve pers in Nederland heeft er nooit een artikel aan gewijd…bij deze dan …Adembenemend en met kippenvel aanschouwden wij hem. Stompin Tom is de belichaming van Canada..Iemand zij ooit tegen mij..Echte muzikanten bouwen geen pensioen op..nee die sterven gewoon op het podium. In het jaar 2013 is Stompin Tom   ...op 78-jarige leeftijd  overleden..hij had nierklachten..rookte 100 sigaretten per dag en zoop als geen ander..de gewone mensen in Canada hielden van hem..ik ook  !! Op dat wij niet vergeten !!

check de liedjes op youtube zoals Bud the Spud

https://www.youtube.com/watch?v=TNEg65rlnu4
https://www.youtube.com/watch?v=wu-6xuwcBlM

De Organisatie

Wie kent ze niet..de mannen van de Organisatie? . De top 25 van S’Neerlands grootste topcriminelen. Ach ja , er wordt er weleens eentje omgelegd, maar er is een wachtlijst. De jongere generatie staat te trappelen  om er bij te komen. Ik zelf leerde ze kennen in het Amsterdamse Hilton Hotel in de jaren negentig. Het Mekka, waar muzikanten , criminelen en illustere zakenlui elkaar ontmoetten. Met de Italiaanse directeur Roberto Payer was het feest compleet. Wij speelden daar op de jaarlijkse Salonbootjes Revue. Varend en zingend van het Hilton naar het Apollo Hotel met  criminelen, escortgirls en ceo’s van gerespecteerde bedrijven. En altijd liters champagne drinken en je vooral niet afvragen wie dat allemaal betaalde..Op een gegeven moment werd ik dwingend met iets wat  voelde als metaal, hardhandig  op mijn schouders getikt. Ik draaide mij om en zag een groot zwetend hoofd met daarop een ondoordringbare zwarte zonnebril geplakt. Het hoofd grijnsde en er werd een hand naar mij toe gestoken. Aan een van de vingers zat een zware dikke 18 karaats gouden ring . Dat verklaarde de opkomende pijn in mijn schouder. Het hoofd begon tegen mij te praten “Hee, speel jij dat liedje over Amsterdam nog eens voor mij, Kapitein”. Ik greep de hand en voelde een soort klamheid die je bij alcoholisten vaak tegen komt. Altijd maar zweten. “Amsterdam, weet je wel, die komt een beetje aan mij”zei hij bijna  dreigend . Op het dat moment voelde ik dat hij 50 gulden in mijn hand had gestoken. Schichtig keek ik om me heen of mijn bandleden het ook gezien hadden, trok mijn hand terug en stak het briefje snel in mijn zak . Ik riep de band bijeen en zei..”Kom op mannen..Wie aan Amsterdam komt “ Hebben we net gedaan kreeg ik toegeworpen. “Maak niet uit ,, spelen..!!”.. Wat zat jij nou te lullen met die Holleeder kreeg ik na afloop te horen. Ik schrok er van. De grote Willem Holleeder kende ons repertoire of schrok ik omdat ik betrapt was op het weg moffelen  van 50 gulden ? . Tijdens het verdelen van het zwarte gage stopte ik die 50 erbij om iedere verdenking van verduistering de kop in te drukken.  Ik  fantaseerde dat “Wie aan Amsterdam komt, die komt ook een beetje aan mij…BANG !!”, gezongen werd tijden een liquidatie.  Twee weken later werd ik gebeld door een vrouw die ons gezien had tijdens de  Salonboot Revue. Of we op een begrafenis wilden komen spelen. Renee Froger die komt ook..maar die krijgt 15000 gulden voor een kwartiertje zingen ..jullie natuurlijk wat minder ..Bij de poort van Zorgvliet kwam een grote stoet Hells Angels aanrijden met daar achter een rijtuig met een witte kist er op . Ik moest denken aan het openbaar ministerie die een week daarvoor een onderzoek had opgestart tegen de  Hells Angels. Het zou een criminele organisatie zijn  . “Wie is er eigenlijk dood? ”Vroeg ik aan een omstander”. Ik had mij volkomen blind gestaard op het  gage wat ons beloofd was . “Iemand van De Organisatie” hoorde ik hem geheimzinnig zeggen “Maar niet zo hoog “ In de aula van de begraafplaats, die helemaal vol stond met de allerduurste bloemstukken zag ik ze staan..de hele top 25 ..niemand zat achter de tralies.

Klap van de Giek !! Lang Leve de Bananen Republiek !!