Renee froger is eng

Zoals iedereen weet erger ik mij nogal aan ‘volkszangers’ als Renee Froger. Wat weet ik eigenlijk over deze zanger? Ik weet bijvoorbeeld dat hij in de jaren tachtig door de Nederlandse mafia werd uitgenodigd om vanaf Muiden op een jacht te stappen, vijftien minuten zong en met vijftienduizend er weer vandoor ging. Ik mag het nu zeggen want voor de belasting zijn deze regelmatige terugkerende  schnabbels al lang verjaart. Dat gaf Renee vast een goed gevoel om uitbetaald te worden met crimineel geld.  Wat weet ik nog meer van Renee Froger. Ik weet dat zijn manager weigerde speellijsten in te leveren van zijn optredens. Met andere woorden : De liedjes die hij zong/zingt en die door anderen geschreven waren/worden  brengen wanneer ze live worden opgevoerd geld op. Dat hoeft Renee niet te betalen Dat betaald de zaal eigenaar aan Buma Stemra. Onder bedreiging van een proces heeft zijn manager uiteindelijk ingestemd waardoor nu de rechtmatige eigenaren van de liedjes keurig worden uitbetaald. Het is niet sjiek om jezelf met de creativiteit van een ander te profileren zonder dat je niet even de moeite neemt om een speellijstje aan de zaaleigenaar af te geven. Maar iedereen vindt  Renee een aardige gabber en iedereen houdt van Renee. Hij is dan ook de zoon van de legendarische Bolle Jan. Ik hou niet van Renee. Ik vind hem verschrikkelijk. Ik vind ook dat hij totaal niet kan zingen. En als hij dan toch zo graag wil zingen snapt hij niet waarover hij zingt. Neem zijn enige hit en tevens doorbraak ‘ Een eigen huis’ Een lied geschreven door salon socialist Henk Westbroek van het Goede Doel. Lees de tekst en mijn commentaar er op en onthoudt dat Henk Westbroek een socioloog is en jaren bij de socialistische Vara heeft gewerkt.Onbegrijpelijk!!   

   

Een Eigen huis

ik kan niet zeggen dat ik iets tekort kom ( Waarom zing je dan wat anders?}
geen idee geen benul wat de smaak van honger is ( twee keer het zelfde zeggen en je zelf maar vol lopen  te vreten)
als ik geen zin heb om te koken
dan loop ik even naar de markt voor een moot gebakken vis ( Vindt je het gek dat je de smaak van honger niet kent..verwend ventje..respectloos naar iedereen die op deze wereld honger lijdt)
als ik morgen geen zin heb om te werken dan stel ik al het werk tot overmorgen uit (behalve als je weer een vette snabbel hebt natuurlijk)  
en als de kleuren van me huis me irriteren ( Een onbegrijpelijke zin die niets met de rest van de tekst te maken heeft)
dan vraag ik of de buurman het vandaag nog overspuit ( ja, waarom zou je het zelf doen luie klootzak)

een eigen huis
een plek onder de zon
en altijd iemand in de buurt die van me houden kon
toch wou ik dat ik net iets vaker
iets vaker simpelweg gelukkig was
hhmm ( goed je hebt alles en toch zit je te zeiken dat je niet gelukkig bent..je moet naar de psychiater vriend)


ik kan niet zeggen dat ik iets tekort kom ( waarom zing je  dan dat je vaker gelukkig zou willen zijn? Dan kom je dus wel iets tekort)
geen idee geen benul wat gebrek aan liefde is (Volgens mij en je tekst weet je niet eens wat echte liefde is) 
vandaag kocht ik mijn derde videorecorder ( toe maar en denk vooral eens aan de honger in de wereld)
van nu af aan is er dus geen programma dat ik mis ( oh , je zit dus de hele dag tv te kijken)
mijn vader en mijn moeder zijn nog allebei in leven ( hoe is het mogelijk met zo’n vervelend ventje als jij)
dankzij hun heb ik een fijne jeugd gehad ( Niet te merken aan je psychische staat)
en voordat jij en ik vanavond vroeg onder de wol gaan

( Is je leven zo saai dat je steeds vroeg onder de wol gaat?) 
  gaan we met z'n tweeën drie keer uitgebreid in bad ( Goed voor het milieu Renee en verder is het ook weer een compleet onbegrijpelijke zin)



ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
een zingende merel de geur van de zee
ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
de zon die doorbreekt een vers kopje thee  ( Wat loop je dan te zeiken in je liedje ?  Geef het even door aan de internationale hulp organisaties die in gebieden opereren waar honger is..de geur van de zee en een kopje thee..bedankt voor de tip Renee en Henk )

De Russische krokodil en de mooiste hoeren

We hebben net de Russische Beer gehad. Ijskoude  Siberische tafrelen  maar  nu hebben we dan eindelijk ook  de Russische Krokodil….of het is eigenlijk meer de Nederlandse variant op de Russische Krokodil. Om het even glashelder uit te leggen. ..Een meisje vergeet haar opblaaskrokodil in een zwembad. De volgende dag komt zij met haar moeder het plastic monster  ophalen. De man achter het loket wil allerlei persoonsgegevens van het meisje hebben terwijl de krokodil achter hem tegen de boekenkast staat geparkeerd. De moeder zegt: ‘Maar hij staat daar.’ Waarop de man vervolgens reageert met: ‘Jaaaa..hij staat daar.’ Om hem vervolgens niet aan het meisje terug te geven.. Ik ben opgegroeid in het tijdperk van de koude oorlog. Hoewel ik pas 4 jaar was merkte ik thuis de spanning rond de Cuba crisis. We moesten allemaal bang zijn voor de Russen. De James Bond films met de wrede Russische boeven of de bloedmooie Russische vrouwelijke dubbel spionnen. Geheimzinnige duikboten, grens overschrijdende straalvliegtuigen en afluisterapparatuur in de hotelkamers. We werden er dagelijks mee doodgegooid. Na de perestrojka en de glasnost van Gorbatsjov werd alles veel relaxter, althans in de berichten waarmee de media ons voedde. Wat er zich werkelijk afspeelt op het grote toneel, zullen wij als nietige aardbewoners natuurlijk nooit te weten komen. Feit was en is dat het voor ons , maar ook voor Russen veel makkelijker is geworden om elkaar te bezoeken. Het laatste jaar is de situatie toch weer aan het kantelen. Er zijn weer Russische onderzeeërs, de straaljagers vliegen ons luchtruim binnen, hackers, militaire interventies etc etc. Dat is eigenlijk sinds het aantreden van President Trump. Deze zakenman bevond zich vaak in Moskou omringt met de mooiste Russische hoeren. Op de vraag aan Poetin of hij dat kon bevestigen gaf hij een legendarisch antwoord: Ik zou het niet weten, maar wat ik wel weet is dat Rusland de mooiste hoeren ter wereld heeft.’ In mijn ogen een fantastisch antwoord welke bijdraagt aan de algehele ontspanning tussen de twee wereldmachten. Zelf was ik in december voor het eerst in Sint Petersburg, waar zo’n beetje elk vooroordeel wat in mijn gebrainwashte brein was opgeslagen met betrekking tot Rusland , per seconde sneuvelde. De mensen waren lief en behulpzaam, goeie kroegen, relaxte sfeer en  geen politie of soldaat gezien en ja..inderdaad..hele mooie vrouwen. De Russische bureaucratie bleef ons bespaard totdat we op het vliegveld van Sint Petersburg te horen kregen dat er die avond geen KLM vlucht vertrok. Er woedde  een ware sneeuwstorm over Amsterdam  en Schiphol heeft kennelijk geen sneeuwschuivers op het platvorm staan. Iets waarover elk ander land, waar wel eens een sneeuwvlokje valt,  natuurlijk wel over beschikt. De dames van Aeroflot waren ons zeer behulpzaam. Zij zorgden voor een vlucht naar Moskou  met aansluiting naar Amsterdam. Het probleem was alleen dat om 24.00 ’s nachts ons driedaagse visum verliep. In Moskou aangekomen meldden wij ons bij de KLM desk. Die waren zo laat natuurlijk niet meer aanwezig. Het was weer Aeroflot die ons de weg wees. Verderop staat een paal met het woordje ‘Consul’ er op. Daar hangt een telefoon aan. Pak de telefoon en je problemen worden opgelost. Het eerste wat de consul zei is dat we de volgende ochtend naar de Nederlandse ambassade moesten gaan, ofwel  met ander woorden…’Fuck off! En laat mij slapen!’ . Maar we drongen en smeekte hem om ons te helpen. Hij wilde vervolgens een bewijs hebben dat de vlucht van Sint Peterburg naar Amsterdam was gecanceld. Dat bewijs kan in principe alleen afgegeven worden door de KLM , die zoals eerder vermeldt uitblonk door afwezigheid. Wij weer terug naar de Aeroflot dames. Die stonden letterlijk één minuut na te denken om uiteindelijk met het woordje ‘Fuck it’ te eindigen. We kregen een brief, met daarop allemaal stempels van Aeroflot, waarop stond dat de vlucht gecanceld was. Het heeft nog een hele nacht geduurd voordat we de ‘Consul’ uit zijn kantoortje konden trekken, We merkten vooral dat er grote bereidheid was om via sluipwegen de enorme logge  Russische bureaucratie te ontwijken met als eindresultaat, zij het na lang wachten…een oplossing. Hoe anders gaat het in Nederland. Mijn oudste dochter had eergisteren haar kaarthouder met rijbewijs, ov jaarkaart creditcard etc in het vliegtuig laten liggen. We werden gisteren gemaild en opgebeld met de mededeling dat we het tot ’s avonds laat konden ophalen in de aankomsthal  bij  de infodesk van Schiphol. U raadt het al….helemaal niets..Voor de rijksdocumenten moesten wij overigens naar de Marechaussee gaan. Die bleek inderdaad het rijbewijs te hebben. Dus even terug naar af..De kaarthouder wordt gevonden.. Vervolgens haalt de Mareschaussee het rijbewijs er uit en zegt dat we voor de rest van de kaartjes naar   ‘Lost and Found’  moeten gaan ‘Heeft u een nummertje?’ vraagt men ons bij Lost and Found?  ‘Nee, die hebben we niet gekregen!’  ‘Ja sorry , maar dan kunnen wij u niet helpen.’  ‘Maar hij ligt daar …Godverdomme!’ schreeuw ik inmiddels…’Jaaa, hij ligt daar.’antwoord de man gevat. Weer even terug ..Iemand vind de kaarthouder, gaat ermee naar de marechaussee, die het rijbewijs eruit haalt en vervolgens kennelijk afgeeft bij Lost en Found, zonder daar een nummer aan te verbinden. Ofwel de Russische Krokodil met grote verschil dat in Rusland er uiteindelijk wel een oplossing wordt gevonden en op Schiphol dus niet. Wat is de moraal van dit verhaal?

Dat dankzij het hoerenbezoek van Donald Trump in Moskou wij opeens weer een hekel aan de Russen moeten hebben

Scooters, koopwoningen en gevaarlijke eenlingen

‘Je weet toch dat je hier je scooter niet mag starten? Je weet het toch?’ Frieda staat op vier veilige meters hoogte, vanaf het balkon , bij de ingangspoort van Matrozenhof,  Givanni toe te spreken. ‘Ja mevrouw. ..het spijt mij..Ik had het moeten weten.’  ‘Het spijt je helemaal niet Givanni. Ik lees het van je gezicht! ‘ ‘Mevrouw, het spijt mij echt . Ik was er niet helemaal bij met mijn hoofd. Ik heb de laatste tijd nogal nare dingen meegemaakt.’ ‘Dat is jouw probleem Givanni. Daar heb ik niets mee te maken.’ Het is tijd om in te grijpen. ‘Laat hem met rust Frieda en ga naar huis!’ zeg ik. ‘Als Givanni wit was geweest had je niets gezegd. Ik rijd en start ook altijd op het Matrozenhof Tegen mij durf je niks te zeggen.’ voeg ik er nog aan toe. Stampvoetend loopt Frieda weg terwijl ik Givanni een knipoog geef. Frieda is zo’n geval. Ze heeft niets te doen behalve iedereen in de gaten te houden. De orde en regels moeten gehandhaafd worden zoals zij dat wil anders belandt ze in een inrichting. Givanni ken ik vanaf het moment dat ik op Matrozenhof kwam te wonen. Mijn eerste echte kennismaking was op het moment dat zijn oudere broertjes de postbode in elkaar  beukten. Die had de kleine Givanni een zwarte aap genoemd. ‘Zo is het wel genoeg mannen. Hij heeft zijn straf nu wel verdient.’ zei ik tegen de broertjes. Ze stopten gelijk met slaan. ‘Ja buurman ..U heeft gelijk ..het is wel genoeg zo.’ Het Matrozenhof is een vesting van sociale woningbouw op de Kadijken waar de koopwoningen zich als een ziekte door het gebied verspreiden en het hof langzaam in een wurggreep nemen. Ook van binnenuit worden de sociale woningen snel verkocht op het moment dat er iemand vertrekt. De samenstelling hier is pikant te noemen. De vijfkamer appartementen worden bewoond door grote gezinnen van Surinaamse en Marokkaanse afkomst. ( en door ondergetekende Nederlands/Israelische) . Op de 2 kamer appartementen wonen veelal witte vrijgezelle mannen die eigenlijk altijd klagen en nooit een hand zullen uitsteken als je ze om hulp vraagt. Mijn vrouw werd een keer achterna gezeten door een geflipte oude Turk met een mes in zijn handen. Hij dacht dat we zijn kleinkinderen mee naar Israel wilden nemen. Onze buurtjes van Marokkaanse afkomst en de broertjes van Givanni waren er als eerste bij om mijn vrouw te beschermen.

‘Gaat het Givanni?’ vraag ik hem voordat hij met zijn scooter weg rijdt. ‘Dank u buurman. Het gaat nog niet zo goed, maar ik probeer er het beste van te maken.’  ‘Sterkte Givanni!’ roep ik hem na terwijl hij gas geeft. Afgelopen  November ging Givanni de was ophalen voor zijn moeder. Op de Wittenburgergracht liet hij de motor draaien. Toen hij uit de wasserette kwam zag hij dat er een witte man van een jaar of veertig op zijn scooter sprong en er vandoor ging. Hij wist wie de man was en ging ’s avonds met een paar vrienden verhaal halen. De witte man kwam naar buiten en schoot   Ayman Mouyah  dood en verwondde Givanni. Givanni kreeg een revolver op zijn hoofd en hoorde de klik van de trekker. De kogels waren op. De moeder van Givanni liet mij op een a-viertje zien waar de bijna fatale kogel zat..tussen zijn hart en longen. Operatie was geen optie..te gevaarlijk..Bij de laatste schietpartij in het speeltuingebouwtje op Wittenburg waar Mohamed Bouchikhi werd vermoord  kreeg Givanni twee kogels in zijn nek..het moet niet gekker worden..