De Russische krokodil en de mooiste hoeren

We hebben net de Russische Beer gehad. Ijskoude  Siberische tafrelen  maar  nu hebben we dan eindelijk ook  de Russische Krokodil….of het is eigenlijk meer de Nederlandse variant op de Russische Krokodil. Om het even glashelder uit te leggen. ..Een meisje vergeet haar opblaaskrokodil in een zwembad. De volgende dag komt zij met haar moeder het plastic monster  ophalen. De man achter het loket wil allerlei persoonsgegevens van het meisje hebben terwijl de krokodil achter hem tegen de boekenkast staat geparkeerd. De moeder zegt: ‘Maar hij staat daar.’ Waarop de man vervolgens reageert met: ‘Jaaaa..hij staat daar.’ Om hem vervolgens niet aan het meisje terug te geven.. Ik ben opgegroeid in het tijdperk van de koude oorlog. Hoewel ik pas 4 jaar was merkte ik thuis de spanning rond de Cuba crisis. We moesten allemaal bang zijn voor de Russen. De James Bond films met de wrede Russische boeven of de bloedmooie Russische vrouwelijke dubbel spionnen. Geheimzinnige duikboten, grens overschrijdende straalvliegtuigen en afluisterapparatuur in de hotelkamers. We werden er dagelijks mee doodgegooid. Na de perestrojka en de glasnost van Gorbatsjov werd alles veel relaxter, althans in de berichten waarmee de media ons voedde. Wat er zich werkelijk afspeelt op het grote toneel, zullen wij als nietige aardbewoners natuurlijk nooit te weten komen. Feit was en is dat het voor ons , maar ook voor Russen veel makkelijker is geworden om elkaar te bezoeken. Het laatste jaar is de situatie toch weer aan het kantelen. Er zijn weer Russische onderzeeërs, de straaljagers vliegen ons luchtruim binnen, hackers, militaire interventies etc etc. Dat is eigenlijk sinds het aantreden van President Trump. Deze zakenman bevond zich vaak in Moskou omringt met de mooiste Russische hoeren. Op de vraag aan Poetin of hij dat kon bevestigen gaf hij een legendarisch antwoord: Ik zou het niet weten, maar wat ik wel weet is dat Rusland de mooiste hoeren ter wereld heeft.’ In mijn ogen een fantastisch antwoord welke bijdraagt aan de algehele ontspanning tussen de twee wereldmachten. Zelf was ik in december voor het eerst in Sint Petersburg, waar zo’n beetje elk vooroordeel wat in mijn gebrainwashte brein was opgeslagen met betrekking tot Rusland , per seconde sneuvelde. De mensen waren lief en behulpzaam, goeie kroegen, relaxte sfeer en  geen politie of soldaat gezien en ja..inderdaad..hele mooie vrouwen. De Russische bureaucratie bleef ons bespaard totdat we op het vliegveld van Sint Petersburg te horen kregen dat er die avond geen KLM vlucht vertrok. Er woedde  een ware sneeuwstorm over Amsterdam  en Schiphol heeft kennelijk geen sneeuwschuivers op het platvorm staan. Iets waarover elk ander land, waar wel eens een sneeuwvlokje valt,  natuurlijk wel over beschikt. De dames van Aeroflot waren ons zeer behulpzaam. Zij zorgden voor een vlucht naar Moskou  met aansluiting naar Amsterdam. Het probleem was alleen dat om 24.00 ’s nachts ons driedaagse visum verliep. In Moskou aangekomen meldden wij ons bij de KLM desk. Die waren zo laat natuurlijk niet meer aanwezig. Het was weer Aeroflot die ons de weg wees. Verderop staat een paal met het woordje ‘Consul’ er op. Daar hangt een telefoon aan. Pak de telefoon en je problemen worden opgelost. Het eerste wat de consul zei is dat we de volgende ochtend naar de Nederlandse ambassade moesten gaan, ofwel  met ander woorden…’Fuck off! En laat mij slapen!’ . Maar we drongen en smeekte hem om ons te helpen. Hij wilde vervolgens een bewijs hebben dat de vlucht van Sint Peterburg naar Amsterdam was gecanceld. Dat bewijs kan in principe alleen afgegeven worden door de KLM , die zoals eerder vermeldt uitblonk door afwezigheid. Wij weer terug naar de Aeroflot dames. Die stonden letterlijk één minuut na te denken om uiteindelijk met het woordje ‘Fuck it’ te eindigen. We kregen een brief, met daarop allemaal stempels van Aeroflot, waarop stond dat de vlucht gecanceld was. Het heeft nog een hele nacht geduurd voordat we de ‘Consul’ uit zijn kantoortje konden trekken, We merkten vooral dat er grote bereidheid was om via sluipwegen de enorme logge  Russische bureaucratie te ontwijken met als eindresultaat, zij het na lang wachten…een oplossing. Hoe anders gaat het in Nederland. Mijn oudste dochter had eergisteren haar kaarthouder met rijbewijs, ov jaarkaart creditcard etc in het vliegtuig laten liggen. We werden gisteren gemaild en opgebeld met de mededeling dat we het tot ’s avonds laat konden ophalen in de aankomsthal  bij  de infodesk van Schiphol. U raadt het al….helemaal niets..Voor de rijksdocumenten moesten wij overigens naar de Marechaussee gaan. Die bleek inderdaad het rijbewijs te hebben. Dus even terug naar af..De kaarthouder wordt gevonden.. Vervolgens haalt de Mareschaussee het rijbewijs er uit en zegt dat we voor de rest van de kaartjes naar   ‘Lost and Found’  moeten gaan ‘Heeft u een nummertje?’ vraagt men ons bij Lost and Found?  ‘Nee, die hebben we niet gekregen!’  ‘Ja sorry , maar dan kunnen wij u niet helpen.’  ‘Maar hij ligt daar …Godverdomme!’ schreeuw ik inmiddels…’Jaaa, hij ligt daar.’antwoord de man gevat. Weer even terug ..Iemand vind de kaarthouder, gaat ermee naar de marechaussee, die het rijbewijs eruit haalt en vervolgens kennelijk afgeeft bij Lost en Found, zonder daar een nummer aan te verbinden. Ofwel de Russische Krokodil met grote verschil dat in Rusland er uiteindelijk wel een oplossing wordt gevonden en op Schiphol dus niet. Wat is de moraal van dit verhaal?

Dat dankzij het hoerenbezoek van Donald Trump in Moskou wij opeens weer een hekel aan de Russen moeten hebben

Scooters, koopwoningen en gevaarlijke eenlingen

‘Je weet toch dat je hier je scooter niet mag starten? Je weet het toch?’ Frieda staat op vier veilige meters hoogte, vanaf het balkon , bij de ingangspoort van Matrozenhof,  Givanni toe te spreken. ‘Ja mevrouw. ..het spijt mij..Ik had het moeten weten.’  ‘Het spijt je helemaal niet Givanni. Ik lees het van je gezicht! ‘ ‘Mevrouw, het spijt mij echt . Ik was er niet helemaal bij met mijn hoofd. Ik heb de laatste tijd nogal nare dingen meegemaakt.’ ‘Dat is jouw probleem Givanni. Daar heb ik niets mee te maken.’ Het is tijd om in te grijpen. ‘Laat hem met rust Frieda en ga naar huis!’ zeg ik. ‘Als Givanni wit was geweest had je niets gezegd. Ik rijd en start ook altijd op het Matrozenhof Tegen mij durf je niks te zeggen.’ voeg ik er nog aan toe. Stampvoetend loopt Frieda weg terwijl ik Givanni een knipoog geef. Frieda is zo’n geval. Ze heeft niets te doen behalve iedereen in de gaten te houden. De orde en regels moeten gehandhaafd worden zoals zij dat wil anders belandt ze in een inrichting. Givanni ken ik vanaf het moment dat ik op Matrozenhof kwam te wonen. Mijn eerste echte kennismaking was op het moment dat zijn oudere broertjes de postbode in elkaar  beukten. Die had de kleine Givanni een zwarte aap genoemd. ‘Zo is het wel genoeg mannen. Hij heeft zijn straf nu wel verdient.’ zei ik tegen de broertjes. Ze stopten gelijk met slaan. ‘Ja buurman ..U heeft gelijk ..het is wel genoeg zo.’ Het Matrozenhof is een vesting van sociale woningbouw op de Kadijken waar de koopwoningen zich als een ziekte door het gebied verspreiden en het hof langzaam in een wurggreep nemen. Ook van binnenuit worden de sociale woningen snel verkocht op het moment dat er iemand vertrekt. De samenstelling hier is pikant te noemen. De vijfkamer appartementen worden bewoond door grote gezinnen van Surinaamse en Marokkaanse afkomst. ( en door ondergetekende Nederlands/Israelische) . Op de 2 kamer appartementen wonen veelal witte vrijgezelle mannen die eigenlijk altijd klagen en nooit een hand zullen uitsteken als je ze om hulp vraagt. Mijn vrouw werd een keer achterna gezeten door een geflipte oude Turk met een mes in zijn handen. Hij dacht dat we zijn kleinkinderen mee naar Israel wilden nemen. Onze buurtjes van Marokkaanse afkomst en de broertjes van Givanni waren er als eerste bij om mijn vrouw te beschermen.

‘Gaat het Givanni?’ vraag ik hem voordat hij met zijn scooter weg rijdt. ‘Dank u buurman. Het gaat nog niet zo goed, maar ik probeer er het beste van te maken.’  ‘Sterkte Givanni!’ roep ik hem na terwijl hij gas geeft. Afgelopen  November ging Givanni de was ophalen voor zijn moeder. Op de Wittenburgergracht liet hij de motor draaien. Toen hij uit de wasserette kwam zag hij dat er een witte man van een jaar of veertig op zijn scooter sprong en er vandoor ging. Hij wist wie de man was en ging ’s avonds met een paar vrienden verhaal halen. De witte man kwam naar buiten en schoot   Ayman Mouyah  dood en verwondde Givanni. Givanni kreeg een revolver op zijn hoofd en hoorde de klik van de trekker. De kogels waren op. De moeder van Givanni liet mij op een a-viertje zien waar de bijna fatale kogel zat..tussen zijn hart en longen. Operatie was geen optie..te gevaarlijk..Bij de laatste schietpartij in het speeltuingebouwtje op Wittenburg waar Mohamed Bouchikhi werd vermoord  kreeg Givanni twee kogels in zijn nek..het moet niet gekker worden..

Jaque Brel, Roxeanne Hazes en spelen in Noord Holland

Roxeanne Hazes wint de prestigieuze Edison Award. Toch even googelen of iedereen het er mee eens is. Zoekwoorden: Roxeanne Hazes, kritiek en Edison. Resultaat: Roxeanne Hazes krijgt kritiek tijdens de Edison uitreiking voor het feit dat zij loshangende borsten heeft. In mijn vorige betoog stelde ik al  dat Nederland muzikaal moet worden heropgevoed en dat daarom eerst de rotte appels moeten verdwijnen. Dat geldt dan nu ook voor de jury van de Edison Awards. Ik kreeg er gelijk het volgende gevoel bij. ..Die juryleden komen uit de provincie Noord Holland. Het kan niet anders. Eén van de grootste horror stories uit deze cultuur hatende provincie is het optreden van Jaque Brel in Bergen in  1964, live opgenomen door de vpro televisie. De opnames vonden plaats in Het huis met de Pilaren. De eigenaar had afgedwongen dat bezoekers, voornamelijk ongeïntereseerde pensionado’s  tijdens het concert een peperduur diner moesten verorberen met tikkende vorken op het porselein en glasgerinkel  als gevolg. De grote Jaque Brel was  terecht not amused. Een dergelijke botheid had hij nog nooit gezien. Hij weigerde zijn gage en smeet het op de grond. Meester vertaler Ernst van Altena, die Brel naar Nederland had gehaald, schoof net voordat de woedende  Brel in grote vaart naar Brussel zou rijden, een enorme Alkmaarse kaas, met een diameter van 50 centimeter door het autoraam.’’Excusez moi et Bon Fromage Jaque’ waren de legendarische woorden van Altena. Jaque kon er wel om lachen, maar nooit meer zou hij terugkeren naar het gebied waar er respectloos met muzikanten wordt omgegaan. Ik heb in de jaren tachtig veel in Noord Holland gespeeld. Het publiek stond altijd met de rug naar je toe, zo dicht mogelijk tegen de bar aangeplakt. Als we na een optreden gefrustreerd in de kleedkamer zaten kwam de promotor binnen. ‘Ze vinden het te gek. Zo zijn ze hier nou eenmaal..ze willen een toegift.’ ‘Echt waar?’ vroegen wij dan heel naïef . We sprongen het podium weer op het geen met gejuich werd begroet. Na de eerste noten draaide men zich weer massaal om en bleek de bar wederom interessanter te zijn dan onze muziek. Dit is het milieu waarin de juryleden van de Edison Awards zijn opgegroeid. Ik had in de jaren tachtig een zogenaamde Laissez Passer, die mij zowel in de Melkweg als Paradiso vrije toegang verschafte. Ieder dag bezocht ik zodoende een concert. Ik heb nog nooit, en ik herhaal..nog nooit een journalist gezien die  uit zijn dak  ging bij de meest waanzinnige optredens. Ze hadden het altijd te druk bij de bar waar ze irritant luid tegen elkaar stonden te schreeuwen. Schreeuwen? Ja , dat kan Roxeanne als de beste